[Lana Simmons]

[April Love]

Wybrała uspokajającą kawiarnię, będą mogli usiąść na zewnątrz i patrzeć na jachty i spokojną wodę. Brzmi strasznie i nudno. Było raczej tak, że uwielbia tą kawiarnię i nigdy nie było tu tłoczno, więc będą mogli spokojnie porozmawiać. Zajęli stolik na świeżym powietrzu w między czasie zamawiając kawę. Kwietniowa usiadła na przeciwko Lucyfera patrząc to na niego to na jachty, wzdychając co jakiś czas przyjemnie. - poważnie nic nie pamiętasz? nawet tego dlaczego to zrobiłeś? - spytała patrząc na jego twarz, a dokładnie na jego oczy i te sińce.

[Lucifer James]

dopiero, kiedy otrzymał kawę, zainteresował się bardziej otoczeniem. Przeglądając kolejne twarze ludzi, miał wrażnenie, jakoby nigdy nie widział takiego zbiorowiska na oczy. W końcu, nie tknąwszy espresso, skupił się na dziewczynie. Wyglądała o niebo lepiej niż w szpitalu i zaczął doceniać wybór lekarzy.
-W mojej głowie jest ciemność. Kilka ostrzejszych obrazów, ale nic pozatym. Mówisz, że mogę zacząć wszystko od nowa, ale prawdę mówiąc nie mam wyboru. Nie wiem kim jestem - w jego głosie dostrzegalna była kpina. Czyżby dalej chciał umrzeć?

[April Love]

Dopiero co wgłębiała się w tajniki psychologii i od razu dostała tak trudne zadanie. Sięgnęła po swój magiczny kolorowy notatnik i otworzyła w samym środku. Rzuciła wzrokiem na zapiski i zwróciła się do chłopaka - nazywasz się Lucifer James, masz 23 lata - zamknęła notes i położyła go obok kawy - tyle chyba wystarczy na początek - uśmiechnęła się pokrzepiająco. Właściwie miała tam tyle zapisane co i nic, nie potrzebnie sięgała po notes, ale może tak wyglądała bardziej profesjonalnie? Ma robić za psychologa, w dodatku jest młodsza od niego. - miałam być Twoim psychologiem, ale chyba wolę rolę anioła stróża - przewróciła teatralnie oczami - swoją drogą nigdy nie spotkałam nikogo o tak szatańskim imieniu - co za ironia, anioł i diabeł.

[Lucifer James]

- Myślę, że ceniłem się ponad jedynie dwa słowa, które mają mnie określać - skwitował jej uwagę o jego nazewnictwu. Rzeczywiście, może wracało do niego, że zawsze czuł się bardziej lepszy od innych, imię traktował jako reklamę, ale nie produkt. Uniósł lekko głowę, jakby oczekując, że dziewczyna włączy się w dyskusję. O swoim imieniu zdołał jedynie skinąć głową. Sam nie wiedział kiedy z jego ust wypłynęło:
- Właściwie rodzice nazwali mnie Antonniusz Lucifer, ale zważywszy na cudowny zbieg okoliczności i mając taką możliwość, zmieniłem imię.

[April Love]

- czyli demony jeszcze nie chcą Cię u siebie skoro pozwoliły Ci jeszcze zostać - stwierdziła i zamoczyła usta w kawie. Chłopak coraz bardziej ją intrygował i z każdą chwilą cieszyła się, że zgłosiła się na te praktyki. Może nie dlatego, że zdobędzie nowe doświadczenie, ale, że może poznać kogoś takiego. Nie odrywała od niego wzroku, no jedynie na chwilę gdy chciała popatrzeć na jachty. - ale czy ktoś taki jak Ty może mieć swojego anioła stróża? - uniosła pytająco brew

[Lucifer James]

Dopiero teraz można zauważyć jak dziwnymi metodami pracują psychoanalitycy. Podstawiają uroczą młodą dziewczynę, by zebrała dla nich informacje. Owszem, on nie widział sensu ukrywania swego mniemania o sobie, ale może powinien być ostrożnieszy? Zaraz wyjdzie dniagnoza: niebezpieczny dla otoczenia z przerośniętym ego.
- Ależ już mam mojego anioła stróża - odpowiedział zapewne tak jak tego dziewczyna chciała. Jeżeli miał wrócić do żywych, musiał myśleć. Delikatny, acz wymuszony uśmiech, miał przekonać ją, że Lucyfer już się poddaje praniu mózgu. Napił się kawy, smakując powoli każdą część smaku.

[April Love]

Pokręciła głową z uśmiechem, nie wypadało się śmiać. Ale cóż nie wytrzymała i zaśmiała się dźwięcznie przeczesując dłonią swoje niesforne długie włosy. - pierwsza zauważona cecha - podlizywanie się - udawała, że coś tam notuje w swoim notesie po czym znów go zamknęła. - chciałabym być tym aniołem, ale do świętości trochę mi brakuje - westchnęła - chociaż dzięki Tobie nadrobię kilka dobrych uczynków i może moje prośby zostaną wysłuchane - mrugnęła do niego. - widzisz ledwo co się przebudziłeś, a już będziesz komuś nieświadomie pomagał - dodała patrząc na jachty. Dostała pełno wskazówek, że powinna rozmawiać z nim spokojnie, powoli i uważnie. Z każdą chwilą odechciewało jej się traktowania go jak kogoś innego niż wszyscy inni wokół. Był przecież na swój sposób normalny, tyle, że po przejściach. Ale kto nie był?

[Lucifer James]

Tym razem to on nie wytrzymał i uśmiehnął się szerzej. Jakby był stworzony do niesienia dobra. Nie ta zabawa. Odsunął od siebie filiżankę.
- Więc co masz na myśli mówiąc o aniele? Kogoś kogo kocham?
Aż go zmroziło. Jeszcze nie wiedział czemu, ale coś mu nie odpowiadało. Oczekując odpowiedzi zgubił wzrok w jej oczach.

[April Love]

Zastanowiła się dłuższą chwilę i spoważniała - właściwie to możesz mnie nazywać swoim aniołem stróżem - wzruszyła jednym ramieniem - wolę to określenie niż 'osobista pani psycholog' - zrobiła usta w dziubek i zacmokała z niezadowolenia. - a wracając do tematu miłości - spuściła na chwilę wzrok widząc jak na nią patrzy, no i może temat stał się niezręczny. Kwietniowa o miłości wiedziała niewiele. Uniosła wzrok pozwalając mu na to jego przeszywające spojrzenie i odwzajemniła się tym samym. - pamiętasz kogoś sprzed wypadku? może Twoja dziewczyna teraz odchodzi od zmysłów? - objęła filiżankę dłońmi

[Lucifer James]

Owszem, pamiętał dużo osób. Ale czy miał dziewczynę? Tego pewien nie był. Wyjął telefon, którego narazie ne oglądał i odebrał wiadomość od Nadji. Jego twarz nie wskazywała, żeby coś mu to mówiło, gdyż Nadja formowała się w jego głowie jako dziewczyna, którą zostawił, kiedy uciekał przed jej gniewem. Jeżeli było coś jeszcze, o czym zapewne pisała w wiadomości, musiał się dowiedzieć. Potarł skronie.
- Więc jest Nadja, dziewczyna przez którą wyjechałem z Londynu. I ona chce chyba się spotkać. Teraz pytanie brzmi: mówić jej o mojej tymczasowej amnezji, częściowej amnezji czy wogóle nie wspominać, że...- nie wiedział jak ubrać to w słowa. Że chciał się zabić? Nie, inaczej. Przewinął do kolejnego smsa. Chyba jednak coś pomiędzy nimi było.
- Chyba muszę się z nią spotkać.
Smsy od Poppy ominął, choć nieświadomie. No, do czasu, bo właśnie jego komórka zawibrowała. Poppy? Chłopak, owszem pamiętał´ jakąś Poppy. Ale to była grzeczna dziewczna, tak, dopóki nie wzięła od niego jakiejś magicznej substancji. Pamiętał. Zerknął na April, słuchając zapewne jej rad i odpisał Popps.
Czytając jej ostatnie słowa, coś mu mignęło. Opuszczony budynek? Znów coś. Zmarszczył czoło i przerwał dziewczynie.
- Wybacz, idę do toalety - ale uciekł jej hihi.